Soms is het leven het moeilijkte pad wat je nemen kan ,
het leven kan je lam maken,je verbrijzelen en je verminken
Soms kun je jezelf op paden bevinden waarvan je nooit had gedacht dat je ze zou bewandelen
En dan toch sta je er dan op het midden van een weg die je onbekend voorkomt waarvan je niet weet waar het begin was en waar het einde is .
Neem mijn weg waar ik me momenteel op bevindt
De tijd is voor mij gekomen om op eigen benen te gaan staan ,Mijn huwelijk van 10 en een half jaar is beeindigd ,Ik heb geen huis om mijn eigen te noemen en waarschijnlijk is de kans groot dat ik alles wat ik ooit gekend heb ik moet achterlaten ...
De porblemen om de scheiding heen en het getouwtrek aan de kinderen van beide zijdden beginnen zijn tol te eisen
Bij de kinderen maar ook bij mij
Men zegt dat je altijd sterker uit dit soort beproevingen komt en dat als je terugkijkt op het verleden nadat dit alles is voorbijgegaan je beseft dat je gedragen bent door God .
Nou moet ik eerlijk zeggen dat het geloof opzich mij op dit moment mij zwaar valt
Er is mij altijd geleerd dat voor alles wat er gebeurt er een reden is en dat God ten alle tijden dingen ten goede keert tot eer van Hem .
En dit geloof ik ten volle ..wat mij het moeilijkst valt zijn de oordelen die van mensen komen
wel van goedbedoelde mensen met een goed hart maar het schijnt dat iedereen om mij heen het ten alle tijde beter weet dan ikzelf
Ik krijg welbedoelde vermaningen over hoe ik als alleenstaande mijn kinderen moet opvoeden welke stappen ik moet ondernemen en of ik wel of niet een relatie moet aangaan of had moeten aangaan
daarnaast schijnt iedereen te denken dat met woorden en zinnen zoals God zorgt voor jou en leg je zorgen bij Jezus ,men mij bijstaat als ze me vragen hoe het met mij gaat
Ik heb al jong geleerd dat niemand zit te wachten op andermans gezeik en hoe meer je erover praat hoe meer je als een zeur wordt aangezien
Dus als mensen aan mij vragen hoe het met mij gaat geef ik al snel een antwoord zoals het gaat goed of alles gaat zijn gangentje
Eigenlijk zijn de meeste vragen die ik krijg vol met informatie vragende dingen zoals hoe gaat het met de kinderen en houden ze het een beetje vol ,ze zijn nog zo klein en kunnen niet verwoorden hoe ze zich voelen krijgen ze wel hulp en zorg je wel goed voor ze
woorden die mij diep in mijn hart raken om twee redenen , eigenlijk wel meer maar dat wordt teveel om op te sommen
laat ik beginnen bij het begin .
als volwassenne wordt je geacht jezelf te redden ,vooral als je gekozen hebt voor een scheiding
dan is het je eigen schuld en immers je bent oud en wijs genoeg om je eigen boontjes te doppen
daarnaast wordt je meteen in de schijnwerpers gegooid als er kinderen in het huwelijk waren in mijn geval dus vijf
drie prachtige jongens en twee prachtige meidden
Bij voorbaat wordt je overspoelt met manieren van hoe je dingen moet doen en dan heb ik het niet eens over wat er gebeurt als je een ex hebt die jou van alle kanten loopt zwart te maken en rondte bazuinen dat je je kinderen verwaarloosd
want zogauw je in zo situatie zit dan wordt er meteen naar je gekeken alsof je net uit een gevangenis bent ontsnapt waar je eigenlijk nog in hoort
dan worden de zorgen omtrent de kinderen ineens zoveel ernstiger want moeder zal toch niet .......
het is alsof mensen dan ineens denken dat moeder niet kan zien hoe moeilijk haar kinderen het wel niet hebben en dat de oorzaak van hun woede uitbarstingen bij de scheiding liggen
dat is nou het mooie aan kind zijn
je mag woedeuitbarstingen hebben je mag schelden je mag slaan want men link dat aan de scheiding en het is logisch dat kinderen zich op een bepaalde manier gaan uitten
maar wat als moeder nou ineens midden op straat begint te huilen te slaan te schelden en te gooien
dan wordt moeder weggestopt in een inrichting en worden de kinderen bij haar weggehaald vanwege ontoerekeningsvatbaarheid
want als volwassene zijnde hoor jejezelf onder controle te houden ongeacht de druk die er op je rust en de verwachtingen die men van je heeft
persoonlijk vind ik het absurd niet dat men naar de kinderen luisterd en ze zoveel mogelijk proberen te helpen want dat vind ik een goeie zaak
maar ik vind het absurd dat er door deze maatschappij zoveel druk gelegd wordt op moeders die er net alleen voor staan en in mijn geval nog een zoveel hebben te verwerken en daar gewoonweg niet de kans toe krijgen geboden omdat ze telkens moeten voldaan aan verwachtingen en zich moeten verdedigen tegen vooroordelen van de mensen om zich heen
neem nou bijvoorbeeld mijn zoontje david van 6
hij kampt al met gedragsproblemen sinds hij 3 was en toen hij op school kwam werd het een en ander ook al opgemerkt maar er werd door geen instantie geluisterd naar de ouders want hij was nog te jong om daadwerkelijk iets aan te merken tot vorig jaar april toen hij 5 werd zijn driftbuien werden heviger en zijn gedrag onvoorspelbaarder toch was er nog niet genoeg aanleiding voor instanties om stappen te ondernemen waarvan ik als moeder het belang wel degelijk van inzag
en toen kwam de scheiding om de hoek kijken en was onze david geheel de kluts kwijt net zoals zijn moeder
hij besloot niet meer naar school te gaan en als moeders hem op school kreeg dan sloeg hij de boel kort en klein
eerste oorzaak waar naar werd gekeken je raadt het al de scheiding de thuissituatie en de moeder
nadat dat allemaal gesusd was en instanties tevreden waren met de zogenoemde aangeboden (lees gedwongen) hulp aan huis ging men verder kijken en kwam men tot de conclusie dat david wellicht od /cd en /of adhd zou kunnen hebben en dus werden we de testmolen in gegooid waar we nu nog in zitten en alles op jeugdzorg zijn tijd natuurlijk
wordt er daarna gekeken naar de schade die er is toegebracht bij moeder en kinderen door alle beschuldigen nee tuurlijk niet dat mogen we allemaal zelf opknappen
het is maar een klein voorbeeld van wat er de afgelopen 6 maanden is gebeurt is in mijn leven en wat er allemaal over mij is gezegd in mijn gezicht en achter mijn rug om
en nogmaals mijn kinderen verdienen alle hulp die ze nodig hebben ,maar zou het eigenlijk niet moeten zijn we doen dit voor jou en de kinderen inplaats van we doen dit voor de kinderen want zij hebben alle hulp nodig ....
als ik kijk naar mezelf dan weet ik dat ik niet de enige ben als alleenstaande moeder die soms ook de neiging heeft om te schreeuwen schoppen slaan en gooien
maar als moeder zijnde doe je dat niet je bent immers een voorbeeld voor je kinderen
en dan vraag ik me weer af wat voor voorbeeld geef je je kinderen mee als je ze van jongs af aan leert dat je als volwassene maar gewoon doormoet gaan zelfs als je niet meer kan dat je als volwassenne niet hoort te schreeuwen schoppen of slaan en dat je best eens mag zeggen dat je je verrot voelt of het niet meer ziet zitten maar vooral niet te vaak want dan blijf je hangen in dat wat je onderuit haalt en vind men je een zeur en een zielepoot
helaas is er een waarheid in deze wereld als volwasene sta je er compleet alleen voor zogauw je je zwakte laat zien want voor de Zwakkere onder ons is er geen plaats
vertrouw gewoon op God mijn kind dan komt het vanzelf wel goed .... wij je helpen uhhhh sorry hoe graag ook ik heb het veel te druk gods zegen ....................
